Bana bir şey söyle Kestane

Bense hala bi kayboluyorum

Bi buluyorum kendimi.

Belki de buldum zannediyorum

Ve sonra yeniden kaybediyorum.

.

.

Asıl meselemiz kaybetmek belki de

Kaybetmeden bulamayız

Kaybetmezsek aramayız..

.

.

Yol'da Olmak

Her bir kayboluşumun ardından,

bir parça; farkındalık 

bir parça; bulmuşlukla vardım 

o kör karanlığın sabahına..

.

.

Asıl mesele varmak değilmiş öğrendim

Asıl mesele, Yol da olmakmış..

Asıl mesele niyetlenmekmiş

Ve bu niyet seni vaad edilen Cennete 

Dünya da kavuştururmuş

Yeter ki yol'da ol

Yol'da kal

Yol'a isyan etme

Yol'a sövme

SEV SADECE

SEVEMİYORSAN DA EN AZINDAN GÖNÜLLÜ OL

Aramak istemesende

Bulmak istemesende

Yol'un varlığına teslim ol

Ve sonra İZLE

Bulutların başını nasılda döndürmeye başladığını..

<3 <3

Merkezden uzaklaşmışken

 O, böyle yaşayabiliyor.

.

.

Bense, böyle yaşamaktan imtina ediyorum.

Nereye aitsin bilirsin

Gökyüzünü kucaklayabildiğim bir yere aitim muhtemelen..

Aramızda bir sır var. Gizli kimsenin bilmediği.

Ufacık kaldırsam başımı, başka bir boyuta geçiyorum. Çok başka bir hayranlık hali. Kapılması bir saniye bile sürmeyen, varlığımı yokluğa dönüştüren, hipnoz olmuşcasına bir hal.

Sanki bir şey çekiyor beni yukarıya doğru. Görünmez bir ip var ve gözümün ucunu değdirmiş olsam bir buluta, yakalanıp oltaya geliyorum.

Zaman mefhumu kayboluyor sanki o an. İçimde bi huzur, bi ılıklık hissediyorum. Tek tek tüm bulutlara bakmak istiyorum. Gözümün değmediği bir bölge kalmasın, tüm mavilik ve beyazlar gözbebeğimin içinden geçmiş olsun. 

Yolda yürüyorsam mesela o an. Sıkıntı :) Bir yandan önüne bak, bir yandan bulutları gözden geçir epey zor oluyor. 

Hele bir de güneş batmaya yüz tutmuşsa, hele bir de turunculuk bulaşmışsa beyazlarının ucuna, Benim için bir şölene dönüşür, bir gösteri gibi büyülenmişcesine izlerim..

Tüm bu koşturmanın arasında başını kaldırıp gözyuzune bakmak insana yaşadığını ama hakikati değil yapay ve suni bir şeyi yaşadığını farkettiriyor.. Tabi eğer yeterince canlıysa kalbim.. Yoksa kalbi de kaybetmişsen tüm farkındalığını bu madde alemine kaptırmışsan emin ol tek kaybettiğin kalbin değil bütün varlığınla kendini de kaybetmişsin demektir.

Öyleyse hiç bir şey ifade etmeyebilir sana gökyüzü. Boş bir tabloya bakmak gibi gelebilir başını kaldığında ki görüntü sana..

Biliyorum ki beni orada çağıran bir şey var. Belki de kapılmayayım diye maddeye orada duruyor bir nöbetçi gibi kimbilir..

Bir gün bilebilmeyi diliyorum..

BEN..

Ben bir şairim

Ben bir yazar

Ben bir yolcuyum

Ben bir yol

Ben bir bilgeyim

Ben bir talebe

Ben bir arayanım

Ben bir aradığım

Ben bir varım

Ben bir yok

Ben bir bulutum

Ben bir güneş

Ben bir rüzgarım

Ben bir sükût

Ben bir anneyim

Ben bir kör cahil

Ben bir eşim

Ben bir aciz

Ben bir sanatçıyım

Ben bir tuval

Ben bir fırçayım

Ben bir kırmızı

Ben bir ateşim

Ben bir öfke

Ben bir suyum

Ben bir gözyaşı

Ben bir rüyayım

Ben bir bilinmez

Ben bir hiçim

Ben aslında her şey 

Ben bir soyutum

Ben bir sır

Ben bir sevgiyim

Ben bir öz

Ben bir çağıranım

Ben bir çağırılan..

...

..

Kayıp Bir Kimse

İtiraf etmeliyim ki;

Yine biraz kayıbım.

..

Kendimle birlikte 1 ay geçirdim.

Sanki sesler sustu

Sesler sustukça içimde ki ses açığa çıktı

Daha çok irdelemeye başladı her şeyi 

Kaçmak istediğim durumların içine attı beni çözeyim diye

Dalmaktan korktuğum derinlere daldırdı..

Nefessiz kaldım.

Doğum günümün gecesinde hıçkırarak ağladım saatlerce

Kaçabilmeyi istedim ama ne mümkün 

Ve 

Kayıp gibiyim şimdi 

Üzerimde bir sukunet bir sessizlik hali

Fırtına öncesi sessizliği mi bu nedir bilmiyorum

Derinleşmek istemesemde sanki ayağımdan çeken bir karanlık var

Onu aydınlatmama yemin etmiş gibi peşimi bırakmıyor.

Zorla da olsa bir mum ateşi istiyor sanki benden

Ama ben..

Korkuyorum..

Doğru soruları sorarsam içimdeki sesin vereceği cevaplardan korkuyorum

Cevapların doğru olmasından korkuyorum

Bir duyguya böylesine ölümüne bağımlı olma halinden nefret ediyorum

Eyvallah

Söylesene hangi ara bu kadar değersizleştirdim ben kendimi?

Hangi ara bu kadar etkisiz eleman oldum?

Bu kadar verici oldum da, asıl vermesi gerekenin fıtratını bozup dengeleri şaştırdım?!

Ben yapmışım. 

Belli. 

Kimse kimseye bir şey yapamaz çünkü..

.

.

.

Ağlama. 

Hayır. 

Ağlamak yok. 

Razı olan ağlamaz çünkü. 

Teslim olan ağlamaz. 

Çık oradan çık. 

Yusuf olmak isteyene kuyu mükafattır çünkü.. 

Çıktık bir kere bu yola. 

.

.

Olana da olmayana da eyvallah!